EEN KORT VERSLAG VAN EEN CULTULE WANDELING DOOR HET CENTRUM VAN MÁLAGA

April 2021

En het regende ook nog!

En vroeg opstaan om op tijd om 10 uur bij het Gemeentehuis van Málaga te zijn!

Maar wat we onder leiding van onze gids Sabine te zien en te horen kregen was zo boeiend dat we de regen snel waren vergeten. Wij zijn als Hollanders wel wat gewend!

Eerst bezochten we een gebouw vlakbij onze startplaats. Er stond “Universidad” op, maar wat we zagen in de grote zaal waren geen leerstoelen, maar een rij amforen in het midden. Op de linker muur was een haven geprojecteerd in zwart-wit met wisselende beelden. Rechts zag je nog een meer dan manshoog deel van de oude stadsmuur. Onder de door grote glasplaten afgedekte vloer getuigden grote rechthoekige stenen bakken van de zoutindustrie van 700 voor Christus. Deze liepen onder het grootste deel van de straat door. “Málaga was toen een belangrijke handelsstad”, vertelde Sabine. Ze vertelde nog veel meer, ook over de Romeinse amforen. In de loop van de dag werd ik steeds enthousiaster. Ook bij de geboortekerk van Picasso en later in de kathedraal gaf ze zoveel informatie die ik met vorige gidsen nooit te horen kreeg en die ook niet op internet te vinden is.

Het was hetzelfde bij het Romeinse theater en het Picasso museum. Normaal moet je als reisleider bij elk monument een speciale gids inhuren. Sabine vertelde dat ze een officiële bevoegdheid met diploma van de Junta de Andalucia heeft om in heel Andalusië te mogen rondleiden. Bovendien heeft ze kunstgeschiedenis gestudeerd – en ze is een rasverteller!

In de kathedraal wees ze ons bijvoorbeeld op een witmarmeren beeld in een tabernakel. Bij nader (in)zien was het een schilderij in grijstinten, zo perfect driedimensionaal tussen al die andere echte heiligen- en engelenbeelden, dat het niet opviel. De reden hiervan? Het geld was op. Net als bij de tweede toren van “La Manquita”, zoals de kathedraal in de volksmond genoemd wordt. Ook die toren werd door geldgebrek nooit afgemaakt. Dat feit weet bijna iedereen, maar waar dat geld dan wel voor gebruikt werd? Sabine weet het en wij nu ook. Maar dat vertel ik niet verder, want ze organiseert nog een paar rondleidingen, dus klap ik niet uit de school!

Ook bij onze laatste stop, het Picasso museum, wist ze allerlei interessante bijzonderheden. Ze leidde ons door de zalen met als leidraad de zeven belangrijke vrouwen waarmee Picasso het hooguit zeven jaar uithield. Die “seven years itch” klopt dus? Alleen de laatste bleef tot het einde bij hem. Bij elke (jongere) vrouw had hij weer een andere woning in een andere woonplaats in Frankrijk of Spanje. En wat belangrijker was: bij elke nieuwe liefde veranderde hij van schilderstijl. Want Picasso was een genie – een alleskunstenaar en een voorloper. Bij de eerste van de twee vrouwen waar hij echt mee getrouwd was, Dora Maar, die schizofreen was, gaf hij haar stemmingen van vurige woede en de diepste wanhoop tot uitgelaten vreugde weer in kubistische vormen. Rechte lijnen, driehoeken en cirkels en een hoofd en profil, dus van opzij en van voren in één. In welke stijl dan ook, hij gaf niet exact weer wat hij zag, maar wat hij voelde. Niet het uiterlijke, maar het innerlijke van zijn modellen telde.

Als Sabine’s Málaga tours afgelopen zijn, wil ik graag nog een uitgebreid verslag schrijven. Ga eerst zelf maar eens kijken en vooral luisteren…je ziet opeens zoveel meer in de soms raadselachtige, maar altijd boeiende kunstwerken. Dus tot zover mijn impressies van een onvergetelijke dag!

Else van Velthuijsen